Ze zijn als een natuurlijk ‘supergereedschap’ voor ultramicrobewerking. Eénkristaldiamant is het moeilijkste materiaal in de natuur, dus het is supersterk en slijt niet gemakkelijk. Bij het snijden blijft het dezelfde maat, wat de basis vormt voor ultraprecies werken. De rand kan zo klein zijn als een nanometer, dus het gebied dat het tijdens het snijden aanraakt, is klein. Dat betekent minder snijkracht en hitte, zodat het materiaal niet kromtrekt of beschadigd raakt door hitte – perfect voor het verkrijgen van supergladde oppervlakken. Bovendien schuurt het niet veel, waardoor het minder energie verbruikt, er geen spanen aan blijven kleven en het snijden soepel gaat. Zo blijft het werk accuraat en van topkwaliteit.
Bij echt gebruik doen deze tools het al goed. Voor optische onderdelen maken ze lenzen die superglad en perfect gevormd zijn, wat de optische industrie vooruit helpt. In halfgeleiders doen ze bij het snijden van siliciumwafels dit met hoge precisie en weinig schade, waardoor chips kleiner worden en beter werken.
Maar er zijn ook uitdagingen. Ze zijn duur om te maken; het verkrijgen van de grondstoffen en het verwerken ervan is ingewikkeld, dus ze kunnen niet op grote schaal worden gebruikt. Ze zijn ook broos; als ze een harde klap krijgen of te veel snijkracht krijgen, kan de snede afbrokkelen, wat hun leven en de kwaliteit van het werk verpest. En bij het snijden van speciale materialen moeten de prestaties nog beter.
